गुलमोहर

चैत्र सरला, वैशाखाचा वणवा फुलला 

वाटेवरचा 'तो' गुलमोहर 

'तिला' पाहुनी थोडा डोलला, आतून हलला 

सळसळ त्याची वादळी भासली,

तळमळ त्याची तिजला दिसली, 

एक फांदी किंचित कलली 

झुकून  तिच्या  कानी गुजली

" कोणा वाटेल बहर 

कोणी वदेल आरक्त 

डोळ्यातून सांडतेय माझ्या 

मलाच जाळणारे माझेच रक्त "

त्यावर 'ती' 'त्याला' वदली 

" किती रे तू मनी तडफडशी

आक्रंदित तू का धडपडशी  

रणरणत्या या भर दुपारी 

कोणता सल ठेवलायस उरी "

प्रश्नाने तो मनी चुटपुटला 

पानगळी सम सहजच बोलला,

" राहू दे मजला असेच जळत 

स्पर्शाने तुझ्या कोसळेन नकळत "

त्यावर 'ती''त्याला' वदली 

" आलेय न मी झुळूक बनून 

फुंकर घालीन तुझीच होऊन, 

 सांडल्यात तुझ्या पाकळ्या थोड्या 

मजसाठी आहेत त्या पायघड्या, 

सप्तपदीचे फेर गुंफिन  

सळसळीवर ताल धरीन 

वैशाखाचा शिशिर करीन "

ऐकून तिची ती कुजबुज 

मनोमनी तो गेला वरमून 

सळसळ देखील झाली निशब्द 

माथ्यावरची उन्हे हि स्तब्ध

अजूनही जेंव्हा वैशाख येतो 

वादळ वारा झुळूक बनतो 

वाटेवरचा 'तो' गुलमोहर 

फक्त ' तिचीच ' तर वाट पाहतो 

कवी मन आणि कविता !

कवी मन आणि कविता यावर लिहावयाचे झाले तर,

त्यासाठी देखील तुम्हास कवी कल्पना करता येणे जरुरीचे आहे.

प्रत्येक कवी भावनांना वाट करून देतांना सहजतेने लिहतो.

मला बरेचदा एखादी कल्पना सुचते. पण त्याला कारण अमुक एक

घटना नसते. पण बऱ्याच कविता सुचतात,

दिवस आणि रात्रीच्या धूसर सीमारेषेवर.

सांज, कातर अशी ती मनाची गलबल वाढवणारी वेळ.

सहज म्हणून लिहावयास घेतले तर मनाची अवस्था ......

कधी शब्द सहज येतात, विचारांची जणू गाणी होतात.

पण कधी शब्द रुसतात, भावनांचा रस्ताच अडवून बसतात.

कधी सापडतो ताल, कधी भरकटणे बेताल.

कधी पायवाटेची वहिवाट, कधी राजमार्गाचे हरवणे.

कधी उन्मेषास आहोटी, कधी उद्वेगाचे बरसणे ...

आणि मग या अवस्थातून जाताना...

एखाद्या सांजवेळी प्रेयसी,

वाट पाहून पाहून थकलेली असते,

तरीही त्याने येण्याचे टाळलेले असते...

त्याची न येण्याची गणिते वेगळी असतात

पण तिच्या प्रश्नांना उत्तरेच नसतात

मग त्याही अवस्थेत तिचा 'इंतजार'

शब्द बद्ध होतो ....

हृदयात हुरहूर, मनात काहूर
डोळ्याच्या पापण्यांनी थोपवला पूर
ओठ उलगले शब्द न फुटले
तुझ्या आठवांनी श्वासच थिजले

अशीच एक सायंकाळ !

एक शहर थोडे वाढलेले. थोडे पसरलेले. नात्याचे गुंते फुललेले,
कधी नदी काठी,कधी किल्यापाठी,
कधी बाईक वरील लाँग राईड,
कधी गावाबाहेरील रस्त्यावरून चालतच पकडलेली एक साइड.
अशाच जातात अनेक संध्याकाळी.
माहित नसते पुढे काय लिहलेय भाळी.
त्या दिवशी एका संध्याकाळी हवेत असाच थोडा गारवा थोडी शिरशिरी.
रोजचा रस्ता रोजची वाट,
पण तिने माळली नाही नेत्र् कटाक्षातून ओसंडणारी हसरी वहिवाट.

तिला विचारले काय झाले तर म्हणते सारे संपले
खूप बोललो मनातून हललो. पण उत्तरादाखल मौनच बोलले.

ती संध्याकाळ खूपच लांबली जणू उन्हे परतायची थांबली
मला आठवल्या सगळ्याच संध्याकाळी
माहित नव्हते हेच आहे कपाळी.

आता सुद्धा संध्याकाळ होते
मनात एक कविता रेंगाळते ...

तीच हि कविता ...अशीच एक सायंकाळ !

कोणी म्हणते संध्याकाळ,
कोणी वदे कातरवेळ !

कोणासाठी बटाटेवडे, भेळ
कोणासाठी नाटक सिनेमाचा मेळ!

कुठे प्रश्न कसा काढू तुझ्यासाठी वेळ
जमत नाही कशाचाच ताळमेळ!

खरे तर सारे शब्दांचे खेळ ....
सूर्य कलतो,मन ढळते

रात्र मागे,प्रश्न सोडते
कदाचित उद्या,मिळेल उत्तर

प्रश्न नाही सुटला,तरी बेहत्तर !

सायंकाळी पुन्हा भेटेन
शिरशिरीत देखील पुन्हा पेटेन..

जळून जाता होईन खाक
मज सहवासाची लाज राख...

फिनिक्स पुन्हा धडपडून उडेल
पंखांची फडफड मनाला भिडेल

उद्या पुन्हा दिवस उगवेल
प्रश्नाचे नवे रान माजवेल..

रान तू सहज करशील पार
पण कातरवेळी पाऊल अडेल...
समोरचा पूल कोसळून पडेल

एक किनारा माझा एक किनारा तुझा
आणि मधला प्रवाह झपूर्झा ......

तडजोडी !

त्याचा मित्र हा तिचा कोणीतरी दूरचा मामा. त्याच्या बहिणीच्या लग्नासाठी म्हणून ती आली होती.
तेंव्हाची भेट हि पहिली भेट. पुढे आठ दहा वर्षे भुरकन उडून गेली मग उच्च शिक्षणासाठी ती
त्याच्या गावी आली. मग त्याच्या मित्राचा संदर्भ शोधत तिने त्याला शोधले. काही दिवस भेटी गाठी
आणि एक दिवस तिचे पत्र. तुझा विचार काय आहे.. काही संदर्भ लागण्यापूर्वी त्यास विचार करण्यास
वेळ देण्यापूर्वी,उत्तर देण्यापूर्वी, सुस्थळी जावून स्थिरावण्याचा तिचा एकतर्फी निर्णय.
आणि असे का केलेस यावर घरच्यांची घाई होती.
असे तिचे उत्तर आणि पत्रास उत्तर म्हणून त्याची कविता ...

आई बाबांच्या शब्द खातर केल्यास तु तडजोडी,
संसाररूपी सागरात विसरून मला घेतलीस उडी!

हृदयाची शकले करीत वाट पकडली नागमोडी,
किनाऱ्यावर हिंदोळत राहिली एकाकी माझी होडी!

तुझ्या श्वासाने कडाडते वीज!

शांततेचे काही प्रकार असे असतात कि काही विचारू नका. अस्वस्थ मनस्थिती,
घडाळ्याच्या टिक टिकीने देखील हैराण होते तर स्वस्थ मन रेल्वे फलाटावर देखील
ढाराढूर झोपी जाते. हव्या वाटणाऱ्या एकांतात उच्छ्वास देखील थरार निर्माण करतात.
आणि ओठावर शब्द येतात ....

निशब्द शांततेत तुझ्या श्वासाने कडाडते वीज, कोसळते आभाळ,
अंतरिक्षातील कृष्णविवर
खेचते खोलवर , सर्वांग शहारते जागेवर
अंतरीचे मन पाखरू झेपावते दूरवर.............

आठवणींची वावटळ .....

 

 तो महिना  श्रावण नक्की होता.काहीतरी कारण काढून,
दोन दिवसांची रजा आणि दोन मित्र गाठून भटकायला  बाहेर पडलो होतो.
खरेतर चेंज  म्हणून पुणे  सोडून भटकंती आरंभली होती.
वरंध घाट ओलांडून माझी  राजदूत पार्क  करून,
रस्त्याला लागून  असलेल्या त्या छोट्या  पाण्याच्या प्रवाहाकडे पाहत बसलो होतो.
मित्र खाण्याच्या सोयीत गुंतले होते.
इतक्यात पाण्यावर घागर भरून  ती वर रस्त्याकडे आली.
परकर पोलके टिपिकल बंजारी प्रकारातले. वर येता येता माझी नजर तिच्याकडे
गेली घागरीतील पाणी हिंदकळून बटा भिजवीत छातीवर आले होते.
स्वतःच्या सौंदर्याची जाण नसणारी निरागसता
चेहऱ्यावर. आणि मनही तितकेच  निरागस. कारण,
 नजर भेट होताच असे काही गोड हसली कि..... जणू कोण बरे ?
तिच्या हास्य लहरींनी जुन्या आठवणीची मंद लकेर उठली.
पण स्मृतींना ओळख पटताच ओठांवर शब्द आले..

चोहीकडे हिरवळ
मध्ये पाण्याचा ओहळ
मन नभी का दाटली
आठवणींची वावटळ .......

अव्यक्त !

दिल्या घेतल्या वचनांची आठवण,
कडा पापण्यांच्या भिजवती!

स्पंदने हृदयातली,
दुरुनी तुज जाणती!

तुज स्मृतीचा महासागर
त्यास गत क्षणांची भरती!

व्यक्त करण्या भावना,
अव्यक्त शब्द बोलती !